Eskiden beri içimde hep bir patlama bir gelişme olacak derdim.Hep bir gücün bir güzelliğin hissini taşırdım.Nezaman beni çeken şeylerin yanında olsam bu duygu kabarır, göğsümü yırtarak dışarı çıkacak zannederdim.Evet biliyorum biz buna kısaca "sevgi" diyoruz.Ama ben "sevgi" kelimesinin bende çok başka biryer edindiğini, beni vareden bu olgunun "asıl ben" olduğunu nereden bilebilirdim ki.İçimdeki bu sevme güdüsünün bu denli hayatıma tam yayılmadan "hey seni ahmak işte, buradayım" diyeceğini emin olun bende bilmiyordum.Şöyle ele alıyım; biri gülümsediğinde, birileri selamlaştığında, bir bebek kahkahalar attığında, bir baba yeni doğan çocuğuna "merhaba, ben senin babanım" demesini, bir yaşlının bir gence gülümseyerek "sağol evlatçığım" demesini, iki sevgilinin el ele tutuşmasını ben artık daha bir içten daha bir yakından görür oldum.Bunda ne var diyenlerinizi şimdiden duyuyorum ve hey bundan tabiiki sizene burası benim curnalım :)
Hepimiz sevgiden yaratıldık, bunu bende biliyorum.Ama benim mayam fazla kaçmış olmalı.Artık en ufak bir noktada sevgi hareketi, bir sevgi sözcüğü duymaya o kadar alıştım ki birileri beni büyülü sesinle güzelliğe çağırıyormuşçasına...
İzliyorum... Benim bu kadar güzelliğin içinde olmam, bu kadar güzelliği hissetmemin yanında bir lanet taşıdığımında farkdındayım.
Seni sevdim ve halada sevgi çığlıklarımı sessiz biryerde bulunursan duyacağından adım gibi eminim.İşte karıştırmamayı ve birbirinden ayırmayı öğrendiğim en iyi nokta burada oldu.Kendimdeki sevgi enerjisini sana fazlasıyla yükledim evet ama asla gerçek aşkımın sevgisiyle bu enerjimi birbirine karıştırmadım.Ki sen hernekadar bana milyonlarca sebep sunsanda seni hep ama hep seveceğimi biliyordun; şuanda bile çok iyi bildiğin gibi.Bilmem sen beni hala seviyormusun? Pek zannetmiyorum.Aslına bakarsan bu kadar uzaklıktan sonra adımı unutsan pek şaşırmazdım ama ya o da başka bir serzenişim.Ha bidakka ben buraya senden gizli sana bir şikayetimi veya gizli kapaklı duygularımı dunmaya gelmedim.Sen özelsin.Bendeki yerini hiçbir kadının dolduramayacağını seni ilk öptüğüm andan itibaren anlamıştın.Hiç bir kadına veremeyeceğim o güzel sıcak öpücüklerim hala senin teninde bir iz, bir sevda ve bir nevi sende varolan bir kısım varoloşum.
Gitmesen, sana olan tüm enerjimi yüklesem dedim ilk zamanlarda ama bunun çok bencilce olacağını düşündüm ve doğruyu tam karşımda beni beklerken gördüm.Seni hala seviyorum ve sende biliyorsun ki seni hep sevmeye, aklımda o bana güzel seslenişinle hep kalbimde ve ruhumda olacaksın güzel kraliçem.Seni seviyorum...
İşte benden böyle geçti aşk.ama sevgi.... Evet sevgi bendim ve sevgiyi kucaklayıp etrafıma saçıyor ve saçıldığını gördükçe mutluluktan havalara uçuyordum adeta ve tabiiki hep aklımda birde sen, birde senin sevgi duruyor hala içimde.Özgürce, koşuşturuyor içimdeki bahçelerde bir oraya bi buraya çocuk edasında.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder